İşçiler

Durmak bilmeyen bir ağıt gibi
Kollarımı açıyorum ve kamyonlar
Ve sandaletler ve yollar ve de işçiler
Gidiyorlar yalınayak kederlerinden,
Gün batımının sessiz ayazına doğru.

Silkinip ayazın en yersiz düşlerinden
Bütün bir gün hatırlatır gibi sessizlikleri
Bir tutam aşk biraz hüzün biraz daha kollarım
Açıldıkça kucaklıyor güneşi hiç batmamacasına
Ve işçiler, uyukluyorlar yol başlarında
Bir silkinip kalkışları var ki esneyişleri
O biçim, öylesine sakin öylesine büyük.

Yine de kuzey rüzgarları delinip aşıldığında
Bir yıldız geride bırakıldığında görülecektir ayazın hesabı
Yine yıkıp yeniden yıkıp yakarcasına güneşi
Yine bir elektirik bir kamyon motorlar ve otobüsler
Binip binip indiklerimiz, ayaz yine tutuyor ellerimizden
Gidiş o geliş bu, yine de buradayız işte.

İşçiler kollarıyla açıyorlar,
Şimdi kulaç kulaç yarınlardayız.

Advertisements